Αρχείο

Powered by mod LCA

Η σελίδα αυτή συγκεντρώνει εν είδει αρχείου διάφορες σκέψεις για τη δύσκολη κατάσταση που βιώνει η Ελλάδα, τις οποίες έχω δημοσιεύσει τον τελευταίο καιρό καθώς συνέβαιναν τα γεγονότα. Πηγάζουν από την Αθήνα, από την καθημερινή επαφή με τους δρόμους, με την αυθαιρεσία, με το ψεύδος, με την παθητικότητα, με την αμηχανία και με την αδικία. Ευτυχώς, βρήκαν απήχηση σε αμέτρητες γωνιές του κυβερνοχώρου, πέρασαν από blog σε blog, έφτασαν και στα «επίσημα» μέσα και ενίοτε επιστέφουν με τη μορφή σύντομων μηνυμάτων για να μου δώσουν τη μεγαλύτερη χαρά που μπορεί να δεχθεί όποιος διατυπώνει γραπτώς μια σκέψη: αυτή του να μάθει πως υπάρχει κάποιος, κάπου, που χαίρεται να τη διαβάσει. Όλες αυτές οι μαρτυρίες –όσες με ενθαρρύνουν και όσες με κατακρίνουν– με έχουν βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση του κόσμου όπου ζούμε. Για αυτό αξίζει τον κόπο να γράφεις.

 



 

 

Την ευγνωμοσύνη
μου στην εφημερίδα
La Nueva España ,
στον ιστότοπο
La Pasión Griega
και σε όσους δίνουν
φτερά στη φωνή μου.

Un obituario adelantado

Τελευταία, γράφω όλο και λιγότερο σε αυτό το μπλογκ, που ξεκίνησα πριν από επτά χρόνια για να σημάνω συναγερμό σχετικά με την κατάσταση στην Ελλάδα. Και δεν είναι επειδή δεν υπάρχει πια τίποτα να γραφτεί, αλλά επειδή όσα έχω γράψει τείνουν να επαναλαμβάνονται μέχρι αηδίας. Στην αρχή, όλα ήταν προειδοποιήσεις, προβλέψεις, ίσως εικασίες· τώρα, πάει καιρός που έχουν γίνει πραγματικότητα, φλέγουσες αλήθειες, αναμφισβήτητα γεγονότα που δεν θέλουν παρα μόνο λίγο χρόνο για να γίνουν Ιστορία. Ντροπιαστική Ιστορία.

Σήμερα θα είμαι σύντομος. Εδώ και τέσσερις μήνες, έχω έναν νέο γείτονα στην Αθήνα. Είναι ένας γέροντας, ασπρομάλλης και αδύνατος. Μένει στο δρόμο μου. Μένει στο δρόμο. Ανάμεσα σε ένα σωρό κουρέλια και σκουπίδια που έχει μαζέψει γύρω του. Εδώ και καιρό, περνάει τη μέρα του ξαπλωμένος σε ένα στρώμα, ακίνητος, κάτω από μια κουβέρτα και ένα πλαστικό κάλυμμα. Ίσως για αυτό, όταν είμαι στο κρεββάτι μου, τον σκέφτομαι ιδιαίτερα. Κυρίως τις μέρες με καταιγίδα και άνεμο, τις μέρες που η βροχή ακούγεται να χτυπάει στα τζάμια.

Στην αρχή, όταν κινούνταν, του άφηνα κάποια χρήματα και λίγο φαγητό. Σήμερα έσκυψα να τον ρωτήσω στο αυτί αν μπορούσα να κάνω κάτι για αυτόν: βοήθεια για να ανασηκωθεί, φαγητό, να καλέσω ασθενοφόρο (το ασθενοφόρο ρωτάει αν θέλει να τον πάρουνε· οι Γιατροί του Κόσμου λένε ότι πρέπει να προσέλθει ο ίδιος· το κοινωνικό υπνωτήριο, ότι υπάρχει λίστα αναμονής…)

Δεν έχει σημασία. Δεν θέλει να τον πάνε πουθενά. Ήθελε μόνο νερό, και του το έδωσα, ξαπλωμένος καθώς ήταν –δεν μπορεί να κουνηθεί–, αφήνοντάς το να κυλήσει από το χέρι μου ως τα πληγιασμένα του χείλη. Είναι γεμάτος κακάδια και βρωμιά, έχει το δέρμα κολλημένο στα κόκκαλα, τα μάτια θολωμένα από καταρράκτη και, από τη μέση και κάτω, σαπίζει στα ίδια του τα περιττώματα. Δεν θέλει να τον πάνε πουθενά. Θέλει μόνο να πεθάνει, υποθέτω.

Το ότι τώρα δεν θέλει να κινηθεί, δεν μπορεί να είναι λόγος για να μείνουμε με τη συνείδησή μας ήσυχη. Είναι σίγουρο ότι ούτε πριν θα ήθελε να βρεθεί σε τέτοια μιζέρια, ούτε να ζει στο δρόμο, ούτε να τελειώσει τη ζωή του έτσι. Αν είναι τυχερός, σύντομα θα αφήσει αυτόν τον κόσμο και θα έρθουν να περιμαζέψουν τη σορό του. Αν αυτοί που παίρνουν αποφάσεις για να οργανώσουν την κοινωνία δεν έχουν μπορέσει να κάνουν κάτι ώστε τούτος ο γέροντας –ο πατέρας τους– να μην πεθάνει σαπισμένος στο δρόμο, εγώ απαιτώ από αυτούς να το βουλώσουν, τουλάχιστον να το βουλώσουν, να μην μας πούνε ούτε μια μέρα ακόμα για μέτρα ανάπτυξης, ούτε για έξοδο στις αγορές, ούτε για νέους επενδυτές, ούτε για φως στο τέλος του τούνελ. Όσο υπάρχει ακόμα και ένας άνθρωπος στο δρόμο, να το βουλώσουν. Από σεβασμό στα θύματά τους. Γιατί το πρόσωπο αυτού του ετοιμοθάνατου ανθρώπου είναι το πρόσωπο της αποτυχίας τους. Της παταγώδους αποτυχίας τους.

 

Un obituario adelantado

Últimamente, cada vez escribo menos en este blog que abrí hace siete años para alertar sobre la situación de Grecia. Y no es porque ya no haya nada de lo que escribir, sino porque lo escrito tiende a repetirse hasta la saciedad. Al principio, todo eran advertencias, previsiones, tal vez conjeturas; ahora, hace mucho que se han convertido en realidades, en verdades flagrantes, en hechos incuestionables a los que sólo les hace falta tiempo para convertirse en historia. En ignominiosa historia.

Hoy seré breve. Desde hace cuatro meses, tengo un nuevo vecino en Atenas. Es un anciano enjuto y canoso. Vive en mi calle. En la calle. Entre un monton de harapos y basura que ha ido juntando a su alrededor. Desde hace tiempo, se pasa el día tumbado en un colchón, inmóvil, bajo una manta y una lona de plástico. Tal vez por eso, cuando estoy en la cama, me acuerdo especialmente de él. Sobre todo, los días de tormenta y viento, los días en que se oye golpear la lluvia en los cristales.

Al principio, cuando se movía, le dejé algún dinero, y un poco de comida. Hoy me he agachado a preguntarle al oído si podía hacer algo por él: ayuda para incorporarse, comida, una ambulancia (la ambulancia pregunta si desea ser recogido; Medicus Mundi dice que no lo pueden recoger; el centro de pernocta, que hay lista de espera...) 

ctxt logo 250

"La estrategia del desarraigo"

Un 11% de la humanidad está ya en guerra, pero hacen falta más refugiados y más desarraigados para reventar las costuras del mapa del mundo y minar la cohesión y la conciencia de las sociedades

Artículo publicado en la revista Contexto (18/1/2017)

Pulse AQUÍ para leerlo en Contexto

Grenica

"Grecia: radiografía de un Estado fallido"

Reflexiones un año después del tercer memorándum: la coyuntura del país sólo es comparable a la de algunos Estados depauperados por el colonialismo y la guerra

Artículo publicado en la revista Contexto (7/9/2016)

Pulse AQUÍ para leerlo en Contexto

foto Pedro Olalla

Περιμένοντας τις Βρυξέλλες. Σημείωμα από την Ειδομένη (19/3/2016)

Αυτό που πρέπει να γίνει –η κοινοτική πολιτική για τους πρόσφυγες– ίσως επιδέχεται συζήτηση• αυτό όμως που ΔΕΝ πρέπει να γίνει –η απάνθρωπη μεταχείριση των ανθρώπων στη συγκεκριμένη κατάσταση– θα έπρεπε να είναι υπεράνω πάσης συζήτησης. Κι όμως, το δεύτερο είναι αυτό που συμβαίνει.

Εδώ, στην Ειδομένη, μπροστά σε έναν κλειστό φράχτη, περισσότεροι από δέκα χιλιάδες άνθρωποι –πολλοί από αυτούς παιδιά που γεννήθηκαν μέσα στους βομβαρδισμούς– περιμένουν επί εβδομάδες, στοιβαγμένοι σε έναν λασπότοπο, να αποφανθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση για την τύχη τους: αν θα τους επιτρέψει να συνεχίσουν τη διαφυγή τους από τον πόλεμο και την αυθαιρεσία, ή αν με κάποιο τέχνασμα θα τους στείλει πίσω και στα δύο.
Ντροπή για την Ευρώπη. Οι φόροι που πληρώνουμε οι φορολογούμενοί της φτάνουν μόνο για την αστυνόμευση αυτών των ξεριζωμένων• τις ανυπέρβλητες ανάγκες τους καλύπτουν εθελοντές της κοινωνίας των πολιτών, η οποία έχει επικινδύνως συμφιλιωθεί με την υποχρέωση να συμβάλλει στο σύστημα, αμβλύνοντας με αλτρουισμό τις «ανεπιθύμητες ενέργειες» και τις «παράπλευρες απώλειες» των αποφάσεών του.
Ντροπή για την Ευρώπη, της οποίας η ανταπόκριση είναι δυσανάλογη των πραγματικών ευθυνών της για την ύπαρξη του φαινομένου. Εκείνοι –οι ξεριζωμένοι– αν και στις λάσπες, διατηρούν ακόμα την αξιοπρέπειά τους: εμείς –ή όποιοι παίρνουν αποφάσεις για εμάς– την έχουμε χάσει εντελώς.

FaLang translation system by Faboba

Copyright © Pedro Olalla 2016

Web Hosting and Design by web+